Analiz..Yaş kırk beş..Bana hissettirdiği yarı yorgunluk..Hani yolun yarısı derler ya..Hani bedenin yolculuğu yokuş yukarı..Aradığın adres tam da or'daymışçasına ümitlenirsin ya da yorgunluktan göze alamazsın daha fazla yukarı yukarı gitmeyi..
Ruhum göklere hazır;yürür,uçar,yüzer gibi hisseder.Ama ne yazık ki bedenim ya da bedenimiz ayakları geriye geriye sürterek ruhun çekiştirmesiyle ilerlemeyeçalışır.Bana göre o kadar şey yaşamışımdır ki yeni tanıştığın bir arkadaş gibi ya da henüz tattığım bir gıda gibi..Hissettirdiği tatlı ya da acı yeni bir deneyim..Bunlar hayatıma n'asıl yön vereceğimi,trafikteki lamba ya da güzergahlar gibi,eğer direksiyondaysam dalgın da değilsem adresimi buldurur.Şayet fazla hassassan riyakârlığa,bencillik ve nankörlüğe;bağışıklığın düşükse hep o aynı sesi çıkarırsın.Defalarca yol katedip bir yarış pistinde olduğu gibi çeşitli etapları geçmek zorundasındır.Eğer diğer yarışmacılara kafa yorarsan kendini pistin başında bulursun.
Bu sadece bir benzetme..Bazen kendinden çıkıp ruhu dinlendirmek duyamadığın seslere dokunmak istersin..Bunu ruhunla yapabilirsin.Bu öyle küçük,minicik ruhların hissedebileceği bir şey değildir.Anlamak ve anlatmak için dinlemek ya da görebilmek ama gözün kapalı..İşte o zaman huzuru bulursun..
* Tülay Özdemir
