Mozaik

  
  Ne kadar hayata karşı cesurduk küçükken..Hiç düşünmeden plan kurmadan oyunlar oynardık.Hiç kaygımız olmazdı.Hep sonraki günü heyecanla bekleyip arkadaşlarımızı arardık.Cesurduk;belki arada bir korkak..Kaçarsak kurtulurduk korkularımızdan.Çünkü bilirdik;biz mutlaka birileri tarafından korunurduk ve her gece gün ışığında sadece doğayı düşünürdük.Hiç kaygımız olmazdı;yiyecek aşımız bize göre kaygısız

başımız..Biz böyle inanırdık.Çünkü çocuktuk.Hayat pembeydi;biz de öyle..Ama dedim ya;çocuktuk.Koştuk,yorulmadan koştuk.Çünkü ruhumuz,bedenimiz hayatın katı tarafıyla muhatap olmamıştı.Sadece çocuktuk.Farkedemedik;geleceğe dair oynadığımız hayatın reklamını..
 
  Kişi sindirebilmişse kabullenebilmişse çocukken mutlu olabildiyse ya da öyle zannedip yaşayabilmişse işte o zaman bugün şimdiki kendisidir artık.Bugüne ne getirdiyse çocukluğundan kalan içindeki çözemediği anlamsız korkuları ve atamadığı adımları..Onu engelleyen gelişmesini önleyen o çocuksu kaygıları..Ve artık kendisiyle yüzleşme kaçınılmaz olduğunda kadere teslimiyet başlar ya da bir isyan..Çünkü o ihtiyaç duyulan olmuştur.Sorumluluklarını taşıdığı bireylere sahiptir.Ben olmaktan çıkmıştır.Duygusallık,ruhen eksiklik;bunlara göre davranma zamanı ona göre lükstür.Çünkü artık ergen değildir;genç değildir.Gelişmiş bir insan yaşına gelmiştir.Görevini bu dünyada hiç usanmadan devam ettirmelidir.Onun şöyle bir lüksü yoktur;'Benim için her şeyi yapın.' Bu cümle onu kesinlikle tanımlamaz.O bu evrene mutlaka bir anlamı,bir gayeyi,bir eksiği tamamlamak için gelmiştir.O bir bütünün eksik parçasıdır.
 
  İnsan;sadece ne olduğunu bulmalı.Neden bu dünyaya geldiğini bilmeli.Kişiliği elverdiğince bir amaca hizmet etmeli.Ben varım diyebilmesi için yokluğunda varlığı özlenmelidir..

O Kul ve Dünya

  Geçenlerde karanlık bir yolda,bir ağacın altında küçük bir çocuğa rastladım. Ellerini dizlerinin üstüne koymuş,kara kara düşünüyordu. Sanki dünya batmış da o altında kalmış. Ve sadece biraz daha nefes almak istiyordu;biraz daha yaşamak,eğlenmek,hoplamak,zıplamak... Acelesi vardı sanki;eksik bir şeyler,tamamlamaya çalıştığı yarım kalan işler... Onun için önemliydi tamamlanmak,yarım kalmamak... 

  Ona dedim ki; "Sen zaten yarımsın,eksiksin;eksik kalacaksın. Sakin ol,kendini sağlam bir yere çek ve bırak,hayat aksın... Sen zaten hayatın önemli bir parçasısın. Sen kımıldadığında,küçük bir çakıl tanesi gibi yuvarlandıkça uygun bir yerde duracaksın. Bazen akan duru sular gibi yolunu bulacaksın ve başka eksik olanın diğer yarısı olup,hayata ahenk katıp yaşam bulacaksın. Aradığın neyse... Ve anlayacaksın;sen başkasının hayal ettiği özleneni olacaksın..

  Ümidini kaybetme. Nefes aldığın sürece yaşamın sana ihtiyacı var. Sen önemlisin,bir bütünün eşit parçalarından birisin. Senin de tamamlanman için önce eksilmen lazım. Ve fark et;mutluluğun evresi yok,zamanı yok,mekanı yok. Ömür dediğin,metreyle ya da kiloyla değil;sadece şimdi... Ara,bul;sakın başkasınınkine göz koyma,çünkü herkes farklı şeylerle mutlu olur. Dene lütfen başkasını mutlu etmeyi... Onun gözlerine bak,o gülümsemeyi gör ve oluştur sevgiyi,dostluğu... Kuru kalabalığı boş ver. Sen hep yağmuru sev,yağmurda ıslan;kederlerinden arın. 

  Bazen yalnızlığı tercih et. Yenilen... Geliş... Oku... Seyret... Düşün... Empati yap... Affet... Özür dile... Ve yaşamı renksiz bırakma... Kendine şans ver. Alçak gönüllü ve merhametli ol. Bu donanım sende oluştukça sen bile sana hayran olacaksın. Ama unutma;hatalarınla yaşam boyu yoğrulacaksın ve sen en sonunda o kul olacaksın. Sen,'okul'un ekseninde döneceksin ve o kullarda senin... Eğiteceksin,eğitileceğiz. Bizler Yaradan'ın yarattığı o kullarız,biz dünyayız...".