Kirlenmek Güzeldir..

  Bugün yine açtım ağzımı,yumdum gözümü..Bugün izin verdim kendime..Hani olur da bir annenin çocuklarını güzel bir parka götürüp;'Hadi oynayın,bir saatiniz var.Kirlenin kumlarda..Düşe kalka oynayın istediğiniz gibi..Düşünmeyin;şekliniz şemaliniz bozulur diye.' demesi gibi..İşte ben de bazen böyle yapıyorum.Beynimi bütün inançlardan ayırıp özgürce bırakıyorum.Öfkemi,korkularımı,şüphelerimi ve alabildiğince sesimi boşluğa bırakıyorum.


  Onlara bir set örmedim.Öfkemden herkes nasibini aldı.İçinde bulunduğum durumdan onların sorumlu olduğunu haykırdım onlara.Kim aklıma geldiyse,buna dağlar da taşlar da dahil,onları suçladım.İlk önce en yakınımdakileri..Daha sonra düşündüklerimi..Sonra da tetikleyenleri..Dedim ya;herkesi,her şeyi..Bugün yine izin verdim kendime.Bırak olgun olmayı inancı,tabuları;hepsini bir anlığına rafa kaldırdım.Bir sürü keşkeler buldum.'Keşke onları görmeseydim.','Keşke oraya gitmeseydim.','Keşke onu tanımasaydım.' Keşke,keşke..Oturdum,yetmedi;öfkemi yenemedim.Daha da kızdım kendime.Camdan dışarı baktım.Kimi gördüysem eleştirdim;buna kuşlar,düşen bir yaprak,gökyüzü,yağmur da dahil.Çünkü onlar benim en yakınımdakiler..Çünkü onlar da benim şahidimdi..Sanki bana yeteceklermiş dur gitme diyeceklermiş bunu kendine yapma diye beni uyaracaklarmış gibi onlardan medet umdum.

  İzin verdim kendime.Hayal ettim güzel bir yer,güzel bir ağaç ve o ağacın altına oturdum;düşündüm yapayalnız olduğumu kaderin eksenimde döndüğünü ve ağzımdan çıkan her kelimenin bekçisi olduğunu seni değil de yaşayacaklarının koruyucusuymuş gibi..Pusuda hazır beklercesine acımasızca nasıl da sana baktığını ne yaşayacağını bilircesine..Gücünü sınarcasına onun işine ne yarayacaksa benim ağladığım ya da güldüğüm korkum ya da cesaretim..Ne kadar da emin kendinden;hayatımızı irdeleyip ters yüz ederken ne kadar da memnun..

  İşte böyle bugün kendime izin verdim.Dedim ya;düşüncelerimi tamamen soyutladım.Hani parktaki çocuklar gibi ben de saldım düşüncelerimi;'Kirlenin düşe kalka..Şekli şemali düşünmeyin.Özgürce oynayın ve sonra n'asılsa geri dönecek çocuklar eve;düşünceler beyne..' Yeniden kaldığın yerden yaşamaya,şükretmeye,hamdetmeye,tövbeye ve kaderciliğe devam..Gücün ne kadarsa işte öyle..

               

Sayılan Adımlar

  Ey dünya! Ne kadar garipsin..Karşıma alsam seni,sana sorsam; "Neden ben,neden hayatı ilmek ilmek dokudum?Farkına varmak..Yaşamın getirilerini ve götürülerini,adımlarımı tek tek sayarak yürüdüm.Düşünüyorum geriyi,geçmişi..Kendim için ne yaptım?" 

  Varlığımı keşfettiğimden beri ben kendim için yaşamadım.Nerede bir eksik gedik;onu tamamlamaya çalıştım.Yeri geldi,isyan ettim;yeri geldi,şükrettim;yeri 
geldi,nasihat ettim ve nasihat aldım..Ve bazen acı çektim,kendimle boğuştum.Bazen kendi kendime ihanet ettim ve kendimle uzun zaman konuşmadım.Hatalarımla yüzleşmek en acısıydı.Bazen kendime çok kızdım;sonra acıdım,barıştım ve daha sonra dedim ki; "Yeter artık! Dünyayı ikna edemezsin.Dünya zaten boş.Sen dolduramazsın çünkü yeterince riyakar,kahpe,duygusuz kansızlarla içi boşalmış fazlasıyla.." 

  İnsan kalmak rahmani yaşamak emek vermek değer bilmek ve hayal kırıklığına uğramak davranışına ödül beklemek insani beklentiler..Bu benim zayıf noktam ve uyur halim..Düşlerim,hayallerim ama gerçeğim şu:Ben şanslıyım;dostlarım,yol arkadaşlarım,zamanda yolculuklarım..Onlarla,onlarla övünüyorum.Ben onları seçtim çünkü altının değerini sarraf anlar..

  Ya seçmediklerim..İçlerinden bazıları çürük çıktı;o da nazar olsun çünkü onlar gelişmemiş bir asalak gibi birilerinin dünyasına girer çıkar.Onların da görevleri bu:Yok etmek parçalamak ayırmak tıpkı bir öğütücü gibi değersizleştirmek kültürü yok etmek aile,örf gibi kavramları uzaylaştırmak yine en iyi yaptıkları şey birilerinin hayatını yok etmek..Şu söz onlar için; "Ateş olsan cirmin kadar yer yakarsın." Köyünüzden uzaklaşıp kendinizi övün.Çünkü sizler bir tanesiniz.Aynı küçük zerre tanecikleri gibi..

O Kul ve Dünya

  Geçenlerde karanlık bir yolda,bir ağacın altında küçük bir çocuğa rastladım. Ellerini dizlerinin üstüne koymuş,kara kara düşünüyordu. Sanki dünya batmış da o altında kalmış. Ve sadece biraz daha nefes almak istiyordu;biraz daha yaşamak,eğlenmek,hoplamak,zıplamak... Acelesi vardı sanki;eksik bir şeyler,tamamlamaya çalıştığı yarım kalan işler... Onun için önemliydi tamamlanmak,yarım kalmamak... 

  Ona dedim ki; "Sen zaten yarımsın,eksiksin;eksik kalacaksın. Sakin ol,kendini sağlam bir yere çek ve bırak,hayat aksın... Sen zaten hayatın önemli bir parçasısın. Sen kımıldadığında,küçük bir çakıl tanesi gibi yuvarlandıkça uygun bir yerde duracaksın. Bazen akan duru sular gibi yolunu bulacaksın ve başka eksik olanın diğer yarısı olup,hayata ahenk katıp yaşam bulacaksın. Aradığın neyse... Ve anlayacaksın;sen başkasının hayal ettiği özleneni olacaksın..

  Ümidini kaybetme. Nefes aldığın sürece yaşamın sana ihtiyacı var. Sen önemlisin,bir bütünün eşit parçalarından birisin. Senin de tamamlanman için önce eksilmen lazım. Ve fark et;mutluluğun evresi yok,zamanı yok,mekanı yok. Ömür dediğin,metreyle ya da kiloyla değil;sadece şimdi... Ara,bul;sakın başkasınınkine göz koyma,çünkü herkes farklı şeylerle mutlu olur. Dene lütfen başkasını mutlu etmeyi... Onun gözlerine bak,o gülümsemeyi gör ve oluştur sevgiyi,dostluğu... Kuru kalabalığı boş ver. Sen hep yağmuru sev,yağmurda ıslan;kederlerinden arın. 

  Bazen yalnızlığı tercih et. Yenilen... Geliş... Oku... Seyret... Düşün... Empati yap... Affet... Özür dile... Ve yaşamı renksiz bırakma... Kendine şans ver. Alçak gönüllü ve merhametli ol. Bu donanım sende oluştukça sen bile sana hayran olacaksın. Ama unutma;hatalarınla yaşam boyu yoğrulacaksın ve sen en sonunda o kul olacaksın. Sen,'okul'un ekseninde döneceksin ve o kullarda senin... Eğiteceksin,eğitileceğiz. Bizler Yaradan'ın yarattığı o kullarız,biz dünyayız...".

Puzzle

  Bugün senin için ağlayacağım.Senin için güleceğim.Senin için yaşayacağım.Senin için öleceğim.Tekrar dirileceğim.Senin için göreceğim.Senin için umut edeceğim.Ve sonra senin için merhamet dileyeceğim.Ve sen de benim için bunları dilersen dünyanın temizlenmesinde ve kardeşçe,el ele yolculuğumuzda;birbirimizin ayağına çelme takmayarak ve birbirimizi anlamaya çabalayarak sanki bir puzzle gibi resim tamamlanacak.Ve sonra aradığın o cenneti asla tek başına dolduramayacağını keşfedip yanına ne kadar çok yol arkadaşı alırsan o kadar huzura kavuşacaksın.Ve sanal nefretlerden,hırslardan,zalimlikten,nankörlükten arınacak ve rahmana ulaşacaksın..